Een gezellige middag, dinsdag 15 oktober, in de Strevenar in Streefkerk.
Oud postbode Gerard van Brakel verzorgde een presentatie met als thema “De postbode die uit het straatbeeld verdwijnt”.
Lieneke heette iedereen hartelijk welkom in het bijzonder de spreker maar…die was nergens te bekennen!
Lieneke zat na te denken over een passend Bijbelgedeelte voor deze middag en kwam uit bij de zendingsapostel Paulus, die vele brieven geschreven heeft. Die brieven werden natuurlijk op een andere manier bezorg dan nu.
We lazen met elkaar 2 Korinthe 3 de eerste 4 verzen “U bent onze brief, geschreven in onze harten, gekend en gelezen door alle mensen”.
Meditatie
Het oude en het nieuwe verbond. Beginnen wij onszelf weer aan te bevelen? Of hebben wij, zoals sommigen, aanbevelingsbrieven voor u nodig, of aanbevelingsbrieven van u? U bent onze brief, geschreven in onze harten, gekend en gelezen door alle mensen. Het is immers openbaar geworden dat u een brief van Christus bent, door onze bediening opgesteld, geschreven niet met inkt, maar door de Geest van de levende God, niet op stenen tafelen, maar op tafelen van vlees, van de harten. Zo’n vertrouwen nu hebben wij door Christus onze God.
Ik heb nog een overdenking gevonden van Stefan Lakkichand.
Sommige mensen zullen nooit een Bijbel lezen. Maar ze zullen wél jouw leven lezen. De Bijbel zegt dat wij brieven van Christus zijn, niet geschreven met inkt, maar met de Geest van de levende God. Misschien heb je het nooit zo bekeken, maar je leven wordt gelezen. Niet alleen door God, maar ook door de mensen om je heen. Je gedrag, je woorden, ze vertellen een verhaal. In 2 Korinthe 3 zegt Paulus het glashelder: Wij zijn brieven!. De vraag is dus niet óf je gelezen wordt door mensen maar wát lezen mensen in jou? Het is dus belangrijk te ontdekken hoe jouw leven een brief kan zijn die Jezus zichtbaar maakt door de dagelijkse keuzes die je maakt. En door de manier hoe je jezelf uit in houding en gedrag. Want, als je daden niet kloppen met je geloof, wordt je als brief onsamenhangend. Je zegt dat je God dient maar je gedrag spreekt een andere taal. Mensen raken dan in de war of ze haken af. Je wordt ongeloofwaardig en geen voorbeeld voor je omgeving. Als je wandel spreekt zoals je geloof spreekt, ontstaat er kracht. Je leven wordt dan een spiegel van genade. Je wordt een brief die mensen graag lezen. Je straalt warmte en liefde uit. Op die manier ben je werkelijk het zout en het licht. Als je leeft als een wandelende brief, wordt Gods natuur zichtbaar. Mensen zullen jouw niet prijzen, maar de Vader die je zendt. En dat is waar het allemaal om draait. Laat Zijn koninkrijk komen en Zijn wil geschieden op de aarde zoals het al perfect is in de hemel. Hoe prachtig is dat!.
e baden voor de families van mevr. Brandwijk en mevr. Zwijnenburg uit Nieuwpoort die overleden zijn. We dankten dat we hier in vrede bij elkaar mogen zijn als we zien op de chaos in het wereldgebeuren. Mogen we een lichtend licht, een zoutend zout en een leesbare brief van U zijn.
Lieneke las een korte overdenking van Stefan Lakkichand.
De Bijbel zegt dat wij brieven van Christus zijn, niet geschreven met inkt, maar met de geest van de levende God…..De overdenking kunt u nalezen op onze website.
Na deze opening ging ik eens kijken of hr. van Brakel gearriveerd was. Mijnheer reist nl. met het openbaarvervoer. Deze dag waren er geen stakingen toch?
En ja hoor, onder applaus kwam mijnheer in postbode uniform binnen en begon zijn betoog.
Vroeger werd de post natuurlijk anders bezorgd. We hadden flessenpost, de postduif, de huifkar en de hondenkar.
In de 6e eeuw was er in het Griekse leger een boodschapper die eropuit werd gestuurd om hulp te vragen aan de Spartanen toen de Perzen landden bij Marathon. Hij rende een afstand van 240km. In twee dagen. Hier vindt ook de marathon zijn oorsprong die sinds 1908 gelopen wordt.
In 1896 werd de marathon gewonnen door een Griek die, en u raadt het al, van beroep postbode was.
Op 15 januari 1799 werden alle posterijen nationaal verklaard en in handen van de staat geplaatst. Er was geen postzegel nodig op je brief of kaart.
Na de komst van de eerste spoorlijn in 1839, reed ook de eerste posttrein. Later werden er speciale postrijtuigen gebouwd waarin de post tijdens de rit werd gesorteerd. In 1997 reed de allerlaatste officiële posttrein in Nederland. Vrachtwagens namen vanaf toen het volledige posttransport over.
In Amsterdam hingen van 1922 tot 1971 rieten manden met een gleuf achter op de tram waarin je de post kon versturen.
Het uniform van de postbode is door de jaren heen sterk veranderd van een formeel PTT pak tot moderne functionele werkkleding.
In het begin was de kleding erop gericht om de postbode een statige, betrouwbare uitstraling te geven. De postbode bracht meer dan alleen de post. Ze bezorgen ook de nieuwtjes vanuit het dorp of omgeving, of brachten een boodschap mee.
Vroeger was de morgen niet compleet als de postbode niet langs geweest was. Tegenwoordig wordt de post maar een paar keer per week bezorgd.
Mijnheer vertelde ook leuke anekdotes.
Mijnheer is op een vreemde manier bij de post gekomen. Zijn moeder had voor hem gesolliciteerd en de maandag daarop kon hij beginnen met een jaar proeftijd.
De postbode krijgt ook wel te maken met kwade honden. Eens werd mijnheer gebeten en kwam daardoor in het ziekenhuis terecht. Na verloop van tijd kon hij het werk weer hervatten. Maar bij het baasje van de kwade hond werd geen post meer bezorgd. Die post moest het baasje op het dichtstbijzijnde postkantoor zelf ophalen. De postbode werd door het baasje aangesproken: Ik heb al een poos gen post meer gehad. Hoe kan dat? De postbode antwoordde: Bij u mogen we geen post bezorgen vanwege uw boze hond. Het baasje zei: Hoe kon ik dat nou weten? De postbode antwoord: Daar heeft u een brief over gehad!! Het baasje was verbaasd, de brief is natuurlijk nooit bezorgd.
De postbode moest eens post bezorgen in een winkel waar een bordje hing: Pas op voor de hond. De postbode ging heel voorzichtig naar binnen. Zag een grote hond rustig liggen slapen in zijn mand. De postbode stapt over de mand heen en vraagt aan de winkelier: waarom hangt dat bordje aan de deur? De winkelier antwoord: Dat is een waarschuwing zodat jullie niet over de mand struikelen.
En zo had mijnheer tal van verhalen vol humor.
Het was een geslaagde middag.
Lieneke bedankte mijnheer voor de presentatie, wenste hem een veilige thuisreis en sloot af met een gedicht “De postbode”
Door weer en wind
Bezorg ik de post
Dat is waarmee ik
Verdien de kost
Ik hou van mijn werk
Echt, ik vind het heerlijk
Maar weet je, heel soms,
En dan ben ik eerlijk
Heb ik ook wel eens een dag
Dan zit ik er even doorheen
En ja, je ziet dan wel een glimlacht
Maar achter mijn masker, zit er dan geen
Maar ben ik dan in mijn eigen straten
Dan verdwijnt dat soms spontaan
Door een kort gesprekje, een groet
Of het zwaaien van een kind voor het raam
Het zijn kleine dingen maar,
Maken soms een groot verschil
En dat is waarom ik toch eigenlijk
Geen ander werk meer wil. Lieneke Jopse
